Een stil gevecht

English

Misschien dacht je dat gelukkig zijn voor mij zo vanzelfsprekend is, dat het me bijna gewetensproblemen zou opgeleverd hebben als ik er géén website over had gestart, maar dan moet ik je teleurstellen. Ik liep steeds over van enthousiasme, had altijd een grote glimlach bij. Helaas, drie jaar geleden, op het moment dat ik probeerde een voltijdse job als leerkracht te combineren met een bacheloropleiding en renovatiewerken en daarnaast gewoon een leven probeerde te leiden, begon ik een aantal onrustwekkende symptomen te vertonen. Symptomen die ik natuurlijk vrolijk negeerde.

Snow... excellent weather for studying outdoors.

8 km wandelen in de verse sneeuw, het was de ideale manier om al die cursussen geblokt te krijgen.

 Ik zag het niet meer zitten om gekleurde kleren te dragen (zwart, zwart en zwart in combinatie met nóg meer zwart). Ik kon elk moment, liefst zonder fatsoenlijke aanleiding, in tranen uitbarsten, zelfs midden op straat waardoor ik naar huis moest rennen omdat ik de voorbijgangers niet ongerust wilde maken met mijn luid gesnik, zeer beschamend allemaal. Ik werd elke ochtend belachelijk vroeg wakker zodat ik me zorgen kon beginnen maken over de dag die nog moest beginnen of zelfs de jaren die nog zouden komen. Ik verloor tenslotte, en dat was het ergste van al, mijn blije enthousiasme. Op de foto was het er nog, twee jaar en twee maanden voor ik ineenstortte.

Hoe ik me kleed verraadt veel over mijn gevoelens en het lijkt allemaal nogal eenvoudig. Als zelfzekere puber (not) droeg ik gigantische mannen-T-shirts, veel te grote wollen truien en de eeuwige groene legerbroek, dat allemaal in een wanhopige poging elke ronding weg te stoppen die zou kunnen verraden dat ik een meisje was.

A 17-year-old: cargo pants and a huge woolen jumper

17 jaar: een legerbroek en een enorme wollen trui

Toen ik eindelijk achttien was en “volledig volwassen”, durfde ik dan toch te tonen dat ik iets vrouwelijks in huis had. Intussen ligt dat allemaal ver achter me en ik voel me nu zo geliefd en gewaardeerd dat een saaie broek zo’n verspilling lijkt wanneer ik A-lijn jurkjes en leuke shortjes kan dragen (niet allemaal tegelijk natuurlijk).

Een tijdje geleden echter merkte ik dat ik opnieuw naar mijn zwarte, eerder vormeloze outfits begon te grijpen, hoe verwend ik ook ben met mijn vriend die me zo apprecieert (ik wou schrijven ‘zo goed als verafgoodt’, maar dat is er misschien een beetje over). Blijkbaar is het best een opgave om in één keer van nul naar drie kinderen te gaan, maar het meest uitputtende is mijn job als leerkracht die nooit lijkt te eindigen en dat ook nooit doet als je ook maar een tikje op mij lijkt.

Wanneer je mijn blog een beetje gevolgd hebt, weet je dat ik allesbehalve iemand ben die bij de pakken blijft neerzitten en wel wacht tot het allemaal wat overwaait. De koe bij de horens vatten is voor mij de enige manier om hieruit te geraken. Met mijn blog hoop ik te kunnen delen wat mij helpt in de strijd tegen mijn tweede (bijna) burn-out: schrijven werkt therapeutisch voor mij en wie weet slaag ik er daarnaast in om iemand te helpen die ook het gevecht is aangegaan met deze meedogenloze stijl-en-elegantiekiller.