Deel 3 – Loslaten… en gaan!

English

Verliefd

Daar was ik dan: vrijgezel, de hele wereld aan mijn voeten maar me totaal niet bewust van de diepe val die ik Alice-in-Wonderlandgewijs al gemaakt had in het konijnenhol dat de Liefde voor mij is.

Hierom draait het dus allemaal.

Ik vrees wel dat ik mijn vorige verhaal een beetje moet nuanceren vooraleer verder te gaan. Ik heb de dingen ietwat te romantisch voorgesteld met heel mijn ‘liefde-op-het-eerste-zicht’ idee: ik ben namelijk niet zomaar van het ene op het andere moment mijn zinnen verloren. Het heeft toch ongeveer een week geduurd voor het zover was. Wat maakte dan dat de wereld van mijn sombere zelve binnen de week helemaal op z’n kop stond? Het was niet alleen ons heen en weer gepest en getest, iets wat de spanning wel een pak verlichtte op mijn eerste avond weg van mijn vertrouwde thuis.

Zoals ik verteld heb, gaf ik hem mijn gsm-nummer heel voorzichtig, met een pauze van tien minuten tot een vol uur tussen elk cijfertje. Hij vond het vervolgens niet meer dan normaal om een volledige week en één dag te wachten om dat berichtje te sturen waar ik naar uitkeek (understatement), waardoor ik de wanhoop helemaal nabij was. Blijkbaar had een van zijn meer gevoelige collega’s hem aangeraden niet te gewillig (lees: gretig, begerend, verlangend) over te komen. Hoe gretig, begerend en verlangend hij ook was, hij wachtte acht volle dagen vooraleer hij mij eindelijk iets stuurde.

Onverliefd worden

Terwijl ik evenzeer verlangend afwachtte had ik gemakkelijk aan de vrienden waar ik woonde zijn nummer kunnen vragen, maar zo speelt deze eerbare dame het spel natuurlijk niet. Daarenboven had ik tijd nodig om de breuk te verwerken waar ik je over heb verteld in “Inpakken!”. Op dinsdag, twee dagen nadat ik bij mijn vrienden aangekomen was, zouden wat ooit mijn partner was en ik ons dertiende jaar samen gevierd hebben. In plaats van cake te bakken of eender wat te doen dat past bij zo’n vrolijke gelegenheid spendeerde ik mijn dag in bed, mijn hart uitstortend in een doorweekt kussen.

Het risico

Blijkbaar had ik lichtjes overdreven: tegen vrijdag was de schijnbaar oneindige tranenvloed die mij, mijn bed en mijn telefoon onder water had gezet helemaal opgedroogd. Ik begreep niet helemaal wat er aan de hand was en werd een beetje ongerust. Misschien was ik met mijn gebroken hart ongewild een of andere gevaarlijke ontkenningsfase ingewandeld die jaren zou kunnen aanhouden om me dan in het gezicht te slaan met een natte handdoek, klaar om me te herinneren aan het verlies dat ik nog moest verwerken…

We waren al eeuwen een koppel. Waar zijn die rimpels van mij?

Loslaten…

Dus ik ging wandelen, lang, babbelde met vrienden, schreef het allemaal op in “Het grote boek van onze scheiding”, legde me neer op de zetel om aan Mindfulness te doen -een poging om met mijn echte gevoelens in contact te komen-, en, hoe wreed dat ook mag klinken, haalde zo veel mogelijk intense herinneringen op: niet alleen onze jaarlijkse reizen naar Zweden of de eerste auto die we samen kochten, maar ook dat verschrikkelijke weekend waarop we Darko lieten inslapen, ons zeer moeilijke afscheid in een sneeuwwit landschap toen ik op Erasmus was, het moment waarop een niet al te diplomatische dokter ons het nieuws bracht over de kwaadaardige tumor en hoe mijn toen bijna-echtgenoot na een rotweekend richting operatiezaal gerold werd om die misgroei te laten verwijderen.

Darko was al bij mij sinds, euhm… Als je mijn recentere foto’s bekijkt kan je zien dat hij gezegend was met een heel lang hondenleven!

Dat we afscheid moesten nemen van deze zalige woef maakte onze band nog sterker, allebei huilend tot de complete uitputting van onze zoutreserves nabij was (of toch iets dichterbij dan normaal).

Zelfs herinneringen aan het feeërieke Zweedse winterlandschap deden het ‘m niet: geen enkele traan wilde aan mijn ogen ontspringen.

Onderweg door het prachtige Zweedse landschap op weg naar Malmö, Göteborg, Stockholm en Urshult, verhuisplannen als een droom in ons achterhoofd…

…het ijs van elke stad grondig testend…

…lopend en zwemmend met Gérard…

 

 

…onze angsten overwinnend in de -voor mij althans- engste rollercoaster ooit.

November, wij drieën op ons laatste reisje ooit, hij nog pogend een andere toekomst af te wenden, eentje die zich her en der al aan ons toonde.

Dus ik riep de ene herinnering na de andere op, zowel de fantastische als de meest ellendige, alles om een traan over mijn wangen te doen rollen, maar het werkte gewoon niet.

En gaan!

Na een paar droge dagen waarin ik zwaarder en zwaarder gefrustreerd geraakte over het feit dat ik niets hoorde van mijn gespierde, handige kok, kreeg ik eindelijk een WhatsAppje waarin hij beloofde de dag erna langs te komen. Ik lag vervolgens heel de nacht wakker nadenkend over wat zou kunnen en misschien zou moeten en mogelijk ook zou en zeker niet zou mogen gebeuren, nog steeds allesbehalve erkennend wat overduidelijk aan de hand was.

Tenslotte ging ik sowieso (hmmm) single blijven (uhu) gedurende minstens 6 maanden (natuurlijk): nog maar 5 maanden en 13 dagen te gaan.

 

 

Trouwens, als je wil weten hoe verschrikkelijk ik mij voelde in die ene rollercoaster, volstaat het even naar deze video te kijken. Zelfs een slechthorende beseft goed genoeg hoe ver ik uit mijn comfortzone zat.

What makes you happy? Or what touches you? Leave a comment if you like!