Deel 2 – Een toekomst

English

Perspectief creëren

Dus, single. Op het moment dat alle stabiliteit uit mijn leven weggenomen was, leek het me logisch dat een beetje perspectief me wel doorheen mijn dagen zou krijgen. Ik ging wellicht meteen aan de slag.

De avond waarop ik bij mijn vrienden introk (je weet wel, die met de gezellige logeerkamer met LED-licht en relevante literatuur), gaf ik heel voorzichtig en wat twijfelend mijn gsm-nummer aan een oude vriend die daar toevallig op bezoek was. Ik twijfelde want het voelde alsof mijn hart eruit gerukt was, voor de helft gefileerd en vervolgens teruggestopt met een “je komt er wel”-post-it erop. Ik deed er meer dan twee uur over om de tien cijfers van mijn telefoonnummer te dicteren, hoe knap die oude vriend ook was. Toegegeven, ik kon het ook niet laten om (en dat zijn zijn woorden) hem te kwellen en te treiteren met alles wat ik in huis had.

Ik had toch ook verteld over die dating-app die ik had geïnstalleerd? Er volgde inderdaad een date, maar niet met de politieagent. Wel met de eigenaar van een koffiebar: ik was belachelijk zenuwachtig, helemaal terug zestien, maar het werd gewoon een gezellige avond met heerlijke thee (dat mag elke zichzelf respecterende koffiebar wel serveren vind ik) en een goed gesprek over uiteengaan. Er was geen enkel lijk bij betrokken.

Er is iets dat je moet weten over mij voor ik vertel hoe het afloopt (alsof je dat nu al te lezen krijgt, not). Toen ik effectief zestien of iets in die buurt was, was verliefd worden een soort hobby van me (mijn vrienden lachen er nóg mee). Elke lente stormden de vlinders binnen in dichte drommen, maar sinds ik mijn puberteit achter me liet is het allemaal een pak onduidelijker geworden. Ben ik gewoon enthousiast? Is dit iemand waar ik me goed mee amuseer en niet meer dan dat? Of ben ik echt weer verliefd?

Mijn verantwoordelijkheid

Vooraleer ik thuis vertrok had ik een roze notitieboekje uitgekozen uit mijn gigantische collectie boekjes en noemde het “Het grote boek van onze scheiding”. Ja, “onze”… De eerste week, en alleen die week, dacht ik nog automatisch in de termen ‘wij’ en ‘ons’. Er staan dingen in als:

  • financiële berekeningen (niet onbelangrijk voor een alleenstaande);
  • een afvinklijst voor mijn bagage;
  • advies van vrienden;
  • Yogi theekaartjes;
  • recepten voor comfort food;
  • wettelijke informatie over hoe je de scheiding aanvraagt;
  • een dagboek voor mijn gevoelens.

    Divorce notebook

    Het grote boek van onze scheiding.

Een zo’n advies vind ik te goed om je te onthouden, en gelukkig genoeg bleek het nog waar te zijn ook:

Op 10 maart 2017 heb je de kans gekregen om gelukkiger te worden.

Goed op weg om mijn eigen geluk te creëren vatte ik een strak plan op met mijn vrienden.

Ik zou ten eerste minstens zes maanden alleen blijven zodat ik de markt aan een grondige (niet al te grondige, ik ben een eervolle dame) analyse zou kunnen onderwerpen. Volgens statistieken zal je iemand vinden die op 10% na perfect voor je is als je 100 mensen datet en daarvan de eerste 37 tot 60.7 kandidaten weigert.

Het ging allemaal om perspectief… Daarom was het tweede deel van mijn fictieve plan dat ik, en wel in deze volgorde, iemand zou vinden die handig is (met de badkamer- en keukenrenovatie in het vooruitzicht), een andere man die een uitstekende kok is (waarom zal wel duidelijk zijn waarschijnlijk?) en ten slotte de beste personal trainer op de markt na een heel jaar overheerlijk eten (sorry, de chef moet weg voor hij me een hartaanval bezorgt).

Muscles

Gezocht, maar niet dringend: personal trainer.

Ironisch genoeg had ik een handige (twee volledige huisrenovaties, check!) liefhebber van koken (check!) ontmoet die ook niet tekortschiet wat spieren betreft (nogal een understatement, check!). Ik moest alleen nog beseffen dat ik verliefd was geworden de dag dat ik hem tergend traag die tien cijfers van mijn gsm-nummer gedicteerd had.

What makes you happy? Or what touches you? Leave a comment if you like!